توسعه فردی و تحول سازمانی 3092-6491 1 پیاپی 1 2023 10 17 The Role of Innovation Orientation and Self-Leadership in Organizational Agility نقش گرایش به نوآوری و خودرهبری در چابکی سازمانی 51 63 EN مهدی رستمی گروه روانشناسی و مشاوره، مؤسسه تحقیقاتی کیمن، ریچموند هیل، اونتاریو، کانادا نادره سعادتی گروه روانشناسی و مشاوره، مؤسسه تحقیقاتی کیمن، ریچموند هیل، اونتاریو، کانادا لعیا سمیعی کارشناس ارشد روانشناسی بالینی، گروه روانشناسی، واحد اصفهان (خوراسگان)، دانشگاه آزاد اسلامی، اصفهان، ایران Journal Article 2023 07 21 <p>This study aims to examine the impact of innovation orientation and self-leadership on organizational agility. This study employs a descriptive-correlational design, with a population consisting of employees from selected organizations. Based on the Morgan and Krejcie table, a sample of 365 participants was randomly selected. Standardized questionnaires were used, including the Sharifi and Zhang (1999) Organizational Agility Questionnaire, the Hurt (1977) Innovation Orientation Scale, and the Houghton and Neck (2002) Self-Leadership Questionnaire. Data were analyzed using Pearson correlation and multiple linear regression in SPSS-27. The results indicated a significant positive relationship between innovation orientation and organizational agility (r=0.61, p&lt;0.001). Additionally, self-leadership had a significant positive effect on organizational agility (r=0.54, p&lt;0.001). Multiple regression analysis revealed that innovation orientation and self-leadership collectively explained 48% of the variance in organizational agility (R²=0.48, p&lt;0.001). The findings suggest that innovation orientation and self-leadership play crucial roles in enhancing organizational agility. Organizations that foster a culture of innovation and empower self-leadership among employees are better equipped to respond swiftly to environmental changes and maintain a competitive advantage. These insights can assist managers and policymakers in formulating strategies to improve organizational performance.</p> <p>این پژوهش با هدف بررسی تأثیر گرایش به نوآوری و خودرهبری بر چابکی سازمانی انجام شده است. این مطالعه از نوع توصیفی-همبستگی است و جامعه آماری آن شامل کارکنان سازمان‌های مورد بررسی می‌باشد. بر اساس جدول مورگان و کرجسی، تعداد ۳۶۵ نفر به‌عنوان نمونه انتخاب شدند و از روش نمونه‌گیری تصادفی استفاده شد. برای سنجش متغیرها، از پرسشنامه‌های استاندارد شامل پرسشنامه چابکی سازمانی شریفی و ژانگ (۱۹۹۹)، پرسشنامه گرایش به نوآوری هرت (۱۹۷۷)، و پرسشنامه خودرهبری هوتون و نک (۲۰۰۲) استفاده شد. تحلیل داده‌ها با استفاده از آزمون همبستگی پیرسون و رگرسیون خطی چندگانه در نرم‌افزار SPSS-27 انجام شد. نتایج نشان داد که بین گرایش به نوآوری و چابکی سازمانی رابطه مثبت و معناداری وجود دارد (r=0.61, p&lt;0.001). همچنین، خودرهبری نیز تأثیر مثبت و معناداری بر چابکی سازمانی دارد (r=0.54, p&lt;0.001). نتایج تحلیل رگرسیون چندگانه نشان داد که گرایش به نوآوری و خودرهبری به‌طور مشترک ۴۸ درصد از واریانس چابکی سازمانی را تبیین می‌کنند (R²=0.48, p&lt;0.001). یافته‌های این پژوهش نشان می‌دهند که گرایش به نوآوری و خودرهبری نقش مهمی در افزایش چابکی سازمانی دارند. سازمان‌هایی که فرهنگ نوآوری را تقویت می‌کنند و کارکنان خودرهبر را توانمند می‌سازند، قادر خواهند بود سریع‌تر به تغییرات محیطی پاسخ دهند و مزیت رقابتی خود را حفظ کنند. این نتایج می‌تواند برای مدیران و سیاست‌گذاران سازمانی در تدوین راهبردهای بهبود عملکرد سازمانی مفید باشد.</p> https://journalpdot.com/index.php/jpdot/article/download/5/5