توسعه فردی و تحول سازمانی 3092-6491 در دست انتشار 1406 02 01 Representing the Lived Experiences of School Principals Regarding the Role of Principals’ Professional and Personal Competencies in Enhancing Managerial Performance بازنمایی تجارب زیسته مدیران مدارس از نقش شایستگی‌های حرفه‌ای و فردی مدیر در ارتقای عملکرد مدیریتی 1 22 FA سارا خوشفکر مقدم دانشجوی دکتری مدیریت آموزشی، گروه مدیریت آموزشی، واحد تبریز، دانشگاه آزاد اسلامی، تبریز، ایران بهنام طالبی استادیار، گروه مدیریت آموزشی، واحد تبریز، دانشگاه آزاد اسلامی، تبریز، ایران ناصر شیربیگی استاد، گروه علوم تربیتی، دانشکده علوم انسانی و علوم اجتماعی، دانشگاه کردستان، سنندج، ایران Journal Article 1405 03 09 <p>This study aimed to represent the lived experiences of upper secondary school principals regarding the role of professional and personal competencies in enhancing managerial performance. This qualitative study employed a descriptive phenomenological design. The participants comprised 17 upper secondary school principals from Kurdistan, Alborz, West Azerbaijan, and East Azerbaijan provinces, selected through criterion-based purposive sampling. Data were collected through in-depth semi-structured interviews lasting 45–63 minutes. Meaning saturation was achieved after the fifteenth interview, although two additional interviews were conducted to ensure completeness. Data were analyzed using Colaizzi’s seven-step method, involving the extraction of significant statements, formulation of meanings, organization of thematic clusters, and identification of the fundamental structure of the participants’ experiences. Trustworthiness was established using Lincoln and Guba’s criteria, member checking, peer review, and the Holsti inter-coder agreement coefficient, which was 0.83. Analysis of the principals’ lived experiences revealed five interrelated competency domains: managerial knowledge and expertise, managerial experience and background, communication and interpersonal skills, decision-making and problem-solving ability, and personality and ethical characteristics. These competencies did not function independently; rather, optimal managerial performance emerged from their dynamic and multilayered interaction. Managerial knowledge without practical experience, experience without effective communication skills, and decision-making without an ethical framework were perceived as insufficient. Communication skills facilitated the practical application of knowledge and experience, whereas personality and ethical characteristics provided a value-based framework for managerial decisions. Self-efficacy and organizational commitment further operated as motivational forces supporting the effective use of other competencies. Divergent findings indicated that extensive managerial experience did not necessarily increase self-efficacy when principals encountered emerging challenges, while constructive stakeholder interaction could serve as a supportive mechanism and reduce, rather than intensify, occupational strain.</p> <p>پژوهش حاضر با هدف بازنمایی تجارب زیسته مدیران مدارس دوره دوم متوسطه از نقش شایستگی‌های حرفه‌ای و فردی مدیر در ارتقای عملکرد مدیریتی انجام شد. این پژوهش با رویکرد کیفی و به روش پدیدارشناسی توصیفی انجام شد. مشارکت‌کنندگان شامل 17 مدیر مدارس دوره دوم متوسطه از استان‌های کردستان، البرز، آذربایجان غربی و آذربایجان شرقی بودند که با نمونه‌گیری هدفمند و ملاک‌محور انتخاب شدند. داده‌ها از طریق مصاحبه‌های عمیق و نیمه‌ساختاریافته 45 تا 63 دقیقه‌ای گردآوری شد و اشباع معنایی پس از مصاحبه پانزدهم حاصل گردید؛ بااین‌حال، دو مصاحبه تکمیلی نیز انجام شد. تحلیل داده‌ها بر اساس روش هفت‌مرحله‌ای کوالیزی شامل استخراج گزاره‌های معنادار، صورت‌بندی معانی، تشکیل خوشه‌های موضوعی و شناسایی ساختار بنیادین تجربه انجام گرفت. برای تضمین استحکام یافته‌ها از معیارهای لینکلن و گوبا، بازبینی مشارکت‌کنندگان، بررسی همکار پژوهشی و ضریب توافق هلستی استفاده شد که مقدار آن 0.83 به دست آمد. تحلیل تجارب زیسته مدیران نشان داد که شایستگی‌های حرفه‌ای و فردی مؤثر بر ارتقای عملکرد مدیریتی در پنج زیرمضمون اصلی شامل دانش و تخصص مدیریتی، تجربه و سابقه مدیریتی، مهارت‌های ارتباطی و بین‌فردی، توانایی تصمیم‌گیری و حل مسئله، و ویژگی‌های شخصیتی و اخلاقی سازمان می‌یابد. این ابعاد به‌صورت مستقل عمل نمی‌کنند، بلکه در یک تعامل چندلایه و پویا موجب عملکرد مطلوب می‌شوند؛ به‌گونه‌ای که دانش مدیریتی بدون تجربه عملی، تجربه بدون مهارت‌های ارتباطی، و تصمیم‌گیری بدون چارچوب اخلاقی اثربخشی محدودی دارد. مهارت‌های ارتباطی به‌عنوان سازوکاری تسهیل‌کننده برای کاربرد دانش و تجربه و ویژگی‌های اخلاقی به‌عنوان چارچوب جهت‌دهنده تصمیمات ظاهر شدند. همچنین، خودکارآمدی و تعهد سازمانی نقش نیروی انگیزشی در فعال‌سازی سایر شایستگی‌ها داشتند. یافته‌های واگرا نشان دادند که تجربه طولانی الزاماً موجب خودکارآمدی بیشتر در مواجهه با چالش‌های نوظهور نمی‌شود و تعامل مؤثر با ذی‌نفعان می‌تواند به‌جای افزایش فشار، نقش حمایتی داشته و فرسودگی شغلی را کاهش دهد.</p> https://journalpdot.com/index.php/jpdot/article/download/454/551