توسعه فردی و تحول سازمانی 3092-6491 4 پیاپی 13 1405 07 01 Comparative Analysis of Traditional Pedagogy and Technological Pedagogy in the Light of Critical Philosophy of Education تحلیل تطبیقی پداگوژی سنتی و پداگوژی فناورانه در پرتو فلسفه تعلیم و تربیت انتقادی 1 12 FA کیوان شیخی کارشناسی ارشد، تاریخ و فلسفه آموزش و پرورش، دانشگاه تربیت مدرس تهران سید مهدی سجادی استاد فلسفه تعلیم و تربیت، دانشگاه تربیت مدرس تهران اسماعیل عظیمی استادیار تکنولوژی آموزشی، دانشگاه تربیت مدرس تهران Journal Article 1404 08 26 <p>The primary objective of this research is to conduct a comparative analysis of traditional and technological pedagogical components within the context of Artificial Intelligence to articulate a novel pedagogical framework grounded in the principles of Critical Educational Philosophy. This study employed a qualitative approach using conceptual and comparative analysis. Through practical syllogism, key components of traditional (authority-based) and technological (data-driven) pedagogies were examined, and a new synthesis termed “Critical-Technological Pedagogy” was developed by integrating the perspectives of critical educational theorists. Findings revealed that while traditional pedagogy relies on the “banking model” of one-way knowledge transfer, technological pedagogy offers significant potential for personalized learning; however, without a critical lens, it risks replacing human teacher authority with the invisible dominance of hidden algorithms. Additionally, the study identified a crucial shift in the teacher’s role from a transmitter of information to a “transformative intellectual” who facilitates emancipatory dialogue. The study concludes that 21st-century education requires integrating the ethical depth of critical philosophy with the operational capabilities of AI. Modern pedagogy must prioritize critical digital literacy and student agency for social change, moving beyond mere instrumental efficiency toward human liberation.</p> <p>هدف اصلی این پژوهش، تحلیل تطبیقی مؤلفه‌های پداگوژی سنتی و فناورانه در بستر هوش مصنوعی به منظور تبیین یک چارچوب نوین پداگوژیک بر اساس مبانی تعلیم و تربیت انتقادی است. این مطالعه با رویکرد کیفی و روش تحلیل مفهومی-تطبیقی انجام شد. با استفاده از روش استنتاج عملی، مؤلفه‌های کلیدی پداگوژی سنتی (اقتدارمحور) و پداگوژی فناورانه (داده‌محور) مورد واکاوی قرار گرفت و با بهره‌گیری از آراء فلاسفه انتقادی، سنتز جدیدی تحت عنوان «پداگوژی انتقادی-فناورانه» تدوین گردید. یافته‌ها نشان داد که پداگوژی سنتی بر «الگوی بانکی» و انتقال یک‌سویه دانش استوار است، در حالی که پداگوژی فناورانه پتانسیل بالایی برای شخصی‌سازی یادگیری دارد؛ اما بدون نگاه انتقادی، ریسک جایگزینی اقتدار معلم با سلطه الگوریتم‌های پنهان وجود دارد. همچنین مشخص شد که در پارادایم نوین، نقش معلم از انتقال‌دهنده دانش به «روشنفکر تحول‌آفرین» تغییر می‌یابد که وظیفه‌اش تسهیل دیالوگ رهایی‌بخش است. پژوهش نتیجه می‌گیرد که آموزش در عصر هوش مصنوعی نیازمند تلفیق عمق اخلاقی فلسفه انتقادی با توانمندی‌های عملیاتی فناوری است. پداگوژی نوین باید سواد دیجیتال انتقادی و عاملیت دانش‌آموز را برای تغییرات اجتماعی، فراتر از کارایی ابزاری، در اولویت قرار دهد.</p>