توسعه فردی و تحول سازمانی 3092-6491 3 پیاپی 9 1404 07 01 The Effect of Emotional Intelligence Components on Self-Regulated Learning Strategies and Academic Efficacy in Graduate Students تأثیر مؤلفه‌های هوش هیجانی بر راهبردهای یادگیری خودتنظیمی و کارآمدی تحصیلی در دانشجویان تحصیلات تکمیلی 1 12 10.61838/kman.jpdot.146 FA مریم شجاع حیدری گروه علوم تربیتی، واحد سنندج، دانشگاه آزاد اسلامی، سنندج، ایران. فردین باتمانی گروه علوم تربیتی، واحد سنندج، دانشگاه آزاد اسلامی، سنندج، ایران فردین عبداللهی گروه علوم تربیتی، واحد سنندج، دانشگاه آزاد اسلامی، سنندج، ایران ذکریا احمدیان گروه علوم تربیتی، واحد سنندج، دانشگاه آزاد اسلامی، سنندج، ایران Journal Article 1404/01/09 <p>This study aimed to investigate the effect of emotional intelligence components on self-regulated learning strategies and academic efficacy among graduate students. The research employed a correlational design with a sample of 150 graduate students selected through one-stage cluster sampling. Data were gathered using the Siberia Schering Emotional Intelligence Questionnaire (1996), the Pintrich and De Groot Self-Regulated Learning Strategies Questionnaire (1990), and the Jinks and Morgan Academic Self-Efficacy Questionnaire (1999). Descriptive and inferential statistics, including Pearson correlation and stepwise multiple regression, were used for analysis. Descriptive results indicated moderate to high mean scores for emotional intelligence (M = 96.83, SD = 26.17), self-regulated learning strategies (M = 209.65, SD = 63.27), and academic self-efficacy (M = 16.86, SD = 1.96). A significant positive correlation was found between emotional intelligence and self-regulated learning strategies (r = 0.68, p &lt; 0.001), with the strongest subcomponent correlation being social awareness (r = 0.71, p &lt; 0.001). Self-regulated learning strategies also had a significant positive correlation with academic self-efficacy (r = 0.53, p &lt; 0.001). Regression analysis showed that social awareness (β = 0.712, p &lt; 0.001) and social skills (β = 0.28, p &lt; 0.001) together explained 55% of the variance in academic self-efficacy (R² = 0.55). Additionally, self-regulated learning strategies significantly predicted academic efficacy (β = 0.53, p &lt; 0.001), accounting for 29% of the variance (R² = 0.29). The results highlight the critical role of emotional intelligence—especially social awareness and social skills—and self-regulated learning strategies in enhancing academic self-efficacy among graduate students.</p> <p>هدف پژوهش حاضر بررسی تأثیر مؤلفه‌های هوش هیجانی بر راهبردهای یادگیری خودتنظیمی و کارآمدی تحصیلی در دانشجویان تحصیلات تکمیلی بود. این مطالعه به شیوه همبستگی و با استفاده از نمونه‌گیری خوشه‌ای یک‌مرحله‌ای بر روی ۱۵۰ نفر از دانشجویان تحصیلات تکمیلی انجام شد. ابزارهای گردآوری داده‌ها شامل پرسشنامه هوش هیجانی سیبریا شرینگ (۱۹۹۶)، پرسشنامه راهبردهای یادگیری خودتنظیمی پنتریچ و دی گروت (۱۹۹۰) و پرسشنامه خودکارآمدی تحصیلی جینکز و مورگان (۱۹۹۹) بود. داده‌ها با استفاده از آمار توصیفی، ضریب همبستگی پیرسون و تحلیل رگرسیون گام به گام تحلیل شدند. یافته‌های توصیفی نشان داد میانگین نمرات هوش هیجانی (M = 96.83)، یادگیری خودتنظیمی (M = 209.65) و خودکارآمدی تحصیلی (M = 16.86) در سطح متوسط تا بالا بود. بین هوش هیجانی و راهبردهای یادگیری خودتنظیمی همبستگی مثبت و معنادار وجود داشت (r = 0.68, p &lt; 0.001)، که در این میان، مؤلفه هوشیاری اجتماعی قوی‌ترین رابطه را نشان داد (r = 0.71, p &lt; 0.001). همچنین بین یادگیری خودتنظیمی و خودکارآمدی تحصیلی نیز همبستگی معناداری یافت شد (r = 0.53, p &lt; 0.001). تحلیل رگرسیون نشان داد که هوشیاری اجتماعی (β = 0.712, p &lt; 0.001) و مهارت‌های اجتماعی (β = 0.28, p &lt; 0.001) در مجموع ۵۵٪ از واریانس خودکارآمدی تحصیلی را پیش‌بینی می‌کنند (R² = 0.55)، در حالی که یادگیری خودتنظیمی به‌تنهایی ۲۹٪ از واریانس را تبیین کرد (β = 0.53, p &lt; 0.001, R² = 0.29). نتایج نشان می‌دهد که هوش هیجانی، به‌ویژه هوشیاری اجتماعی و مهارت‌های اجتماعی، همراه با راهبردهای یادگیری خودتنظیمی، نقش مهمی در ارتقای خودکارآمدی تحصیلی دانشجویان دارند.</p> https://journalpdot.com/index.php/jpdot/article/download/146/160